GRA O europejski TRON

Kilka dni temu, chłodnym wieczorem, grzejąc zziębnięte członki ciał pod cieplutką kołderką poczęliśmy wraz z Rycerzem wlepiać ślepka w laptopowy ekran, na którym to, raz po raz, przeskakiwały postaci z popularnego serialu „Gra o Tron”.

Wciągnęło nas niemiłosiernie.

Uzależniło! – rzekłabym, gdyby tylko przyszło mi zeznawać.

Fabuła ma się mniej więcej tak: planszą jest kraina Westeros, z kolei rolę pionków odgrywają członkowie siedmiu rodów, rywalizujących ze sobą o „berełko”. W międzyczasie za tzw. Murem, czyli wysoką, że ło-ho-ho!, lodową granicą Westeros krwiożercze dziwadła, czyli niejacy Inni walczą ze Strażnikami (obrońcami królestwa).

Wszystkim fanom „Gry o Tron” pragnę nadmienić, że zatrzymaliśmy się z Rycerzem dopiero na czwartym odcinku, gdy nasze zaciekawione ślepka nie były w stanie dłużej walczyć z ruchem zapadającym powiek…

A ponieważ do książki jeszcze nie sięgnęłam (choć w najbliższej dziesięciolatce prawdopodobnie owy krok poczynię) - mogłam/mogę popełnić jakąś gafę, więc śmiało mnie poprawiajcie.

Rodowe perypetie tabunu barwnych postaci poprzetykane są oczywiście masą erotycznych gierek, związków i powiązań. W skrócie - romans na romansie, intryga na intrydze.

Niemniej jednak fabuła, jak już wspomniałam – wielce wciągająca.

Tak się złożyło, że kilka dni po naszym wspólnym seansie, w TV zapodano ciekawą relację… tym razem o rzeczywistym podłożu.

W Berlinie zabrał głos Radosław Sikorski – Najjaśniejsza Gwiazda polskiej dyplomacji.

Z jednej strony powiadał nasz światły Minister Spraw Pozakrajowych, że ważne jest, aby państwa europejskie zachowały autonomię, z drugiej zaś skonstatował, iż Polska, tak po prawdzie, mogłaby szczyptę (a może i nawet całą chochlę) swojej suwerenności wrzucić na niemiecką tackę… pardon! … europejskie, przecież, taczki… i to ot, tak.

Niby mamy tą wspólnotę suwerennych państw, ale wiadomo, że grę prowadzi Merkel. Z Grekami, wprawdzie zorby już nie zatańczy, ale jest przecież tyyyyle państw, które może poprowadzić ku lepszej, świetlanej przyszłości, że głowa mała.

Jedni-Tacy-Słowacy kręcili ostatnio nosem, że nie wyłożą na leniuchów z południa ni dinara, ale, jakby co – odetnie się im prąd… i po słowackich wyciągach narciarskich…

Karty historii podpowiadają cichaczem, że żadna unia walutowa nie przetrwała, jeśli nie zamieniła się międzyczasie w unię polityczną. W związku z tym, pytanie brzmi: kto obejmie europejski tron, jeśliby założyć, że strefa euro zmierza nie ku upadkowi, a transformacji w stylu JEDNA WALUTA-JEDEN KRÓL?

Myślę, że ową władczynią raczej na pewno nie będzie Polska.

I jestem wręcz przekonana, że przyszłość UE to nie wspólnota równych państw. Zresztą, ta utopijna zasada, że każdemu po równo przypomina mi pewne pseudo-naukowe dyrdymały świrów z czerwonej planety.

Nie da się tak, że wszystkim po równo i koniec.

Zasada numer jeden okrutnego świata brzmi: „ekonomia, głupcze!” (słowa padły niegdyś z ust jednego z seks-aferzastych włodarzy USA).

Jest, zatem, Unia Europejska po trosze krainą Westeros. Wprawdzie kandydatów do tronu mamy teoretycznie dużo więcej (bo tylko teoretycznie wszyscy kandydaci są równi… albo raczej równie zachłanni), ale jeśli chodzi o ścisłość - po wykonaniu wszystkich umizgowych sztuczek dyplomatycznych, zastosowaniu zabiegów maskujących europejskie blefowanie – potencjalnych szefów może być... ilu?

Na miejscu demonizujących UE nie martwiłabym się jednak zanadto. Dzieje bohaterów „Gry o tron” pokazują, że w każdej chwili los najbardziej obiecującej postaci może zamienić się w nic nieznaczący pył, bądź obrócić o tyle różnych stopni, iż w końcu utworzy się kąt spadania… w dodatku nie na cztery łapki.

A poza tym za Murem są jeszcze przecież Inni…

I póki co nie znam ich tożsamości...

wykadruj zdjęcie

wykadruj zdjęcie