To się nadaje do prasy?

O czym pisać? Czy to się nadaje do prasy? Czy ktoś będzie chciał to przeczytać? To chyba największe dylematy przed jakimi stają początkujący dziennikarze. I mimo różnych sytuacji w jakich są zadawane jest na te pytania jedna odpowiedź: Wszystko nadaje się do prasy, jeśli tylko będzie ciekawie, „wciągająco” opisane.
Pamiętam, jak stawiając pierwsze kroki w dziennikarstwie odbywałem praktyki studencki. Nikt nie prowadził mnie za rączkę, nie zasypywał gotowymi tematami. Najczęściej słyszałem: „Idź na miasto, rozejrzyj się, tematy leżą na ulicy”. Początkowo ich nie widziałem, potem zacząłem je dostrzegać. Nauczyłem się, że nie zawsze można spotkać gotowy temat, że czasem trzeba zbierać różne drobne okruchy, może nawet niezbyt „apetyczne”, aby potem ulepić z nich „smakowity” materiał. Patrząc z perspektywy lat jestem wdzięczny tym, którzy wprowadzali mnie w dziennikarstwo, że przekonywali mnie do triady: patrz, obserwuj (lub słuchaj), myśl, której konsekwencją są zebrane fakty, wyciągnięte wnioski, tekst.
Znalezienie tematu to jedna kwestia, a atrakcyjne opisanie go to druga rzecz. Pewne rzeczy same się „piszą” – reportaż z egzotycznej wyprawy, relacja z miejsca wypadku, informacja o ciągnącym się remoncie ulicy. Ale jak opisać ciekawie długą sesję rady gminy, na której nie poruszano drażliwych tematów, zrelacjonować podniosłą uroczystość ważną dla wąskiego grona osób lub specjalistyczną konferencję? Cóż, nie jest to łatwe, ale możliwe. W każdej z tych sytuacji trzeba znaleźć coś, co zaciekawi szerszy krąg odbiorców. Podczas sesji rady gminy mogła paść informacja o remoncie ważnej ulicy, może wywiązała się wymiana zdań zakończona zaskakującą puentą. Na uroczystości warto zapytać o przeżycia, przemyślenia jej uczestników (nie oficjeli, ale przeciętnych ludzi). Podczas specjalistyczny konferencji można próbować znaleźć ciekawostki naukowe, odniesienia do sytuacji w danym mieście lub regionie albo zapytać uczestników spotkania o wrażenia z pobytu.
Ważne, by w tekście znalazły się ciekawe fakty, gorące sformułowania („ripostował” a nie „odpowiedział”, „spuentował” a nie „zakończył”), „magnesy” (celny tytuł, dobry lead, intrygujące śródtytuły). W gazetach lokalnych liczą się liczne nazwiska (zawsze z pełnym imieniem a nie tylko pierwszą literą!) i zdjęcia, na których ludzie mogą się rozpoznać.