Kto jest pochowany na Wawelu?

Przy okazji pochówku Lecha Kaczyńskiego rozgorzała dyskusja, czy prezydent z małżonką powinni tam spocząć. Pojawiły się pytania, czy dostatecznie sobie na to zasłużyli i czy biskup krakowski powinien być jedyną osobą, która o tym decyduje.

Pewnie nie. Ale warto się też przyjrzeć, czy rzeczywiście katedra na Wawelu jest panteonem dobrze wyselekcjonowanych narodowych bohaterów, którzy w pełni zasłużyli.

I tak w królewskich kryptach oraz w samej katedrze możemy znaleźć groby:


Michała Korybuta Wiśniowieckiego

Wbrew swojej woli został wciągnięty w polsko-polską wojnę o Wawel, która zdominowała na kilka dni cały Facebook. Stał się tam patronem grupy dyskusyjnej Nie dla Michała Korybuta na Wawelu, będącą odpowiedzią na grupę "Nie dla Lecha Kaczyńskiego na Wawelu".

W katedrze, w krypcie św. Leonarda spoczął tylko dlatego, że był królem, a królem został tylko dlatego, że miał popularnego ojca - Jeremiego Wiśniowieckiego, który zasłynął krwawą pacyfikacją powstania Chmielnickiego.

Jego rządy nie są oceniane dobrze. W tym czasie Polską targał konflikt stronnictw (przywódcą jednego z nich był Jan Sobieski - teraz leżą w jednej krypcie), a sam król ponoć "nie miał nic ciekawego do powiedzenia, chociaż mówił w ośmiu językach".


Jana III Sobieskiego

Król znany przede wszystkim ze zwycięstwa pod Wiedniem. Mniej już znany jest z całkowitego politycznego niewykorzystania tego zwycięstwa, jak również z upadku wielu planów politycznych - wprowadzenia monarchii dziedzicznej (oczywiście we własnej rodzinie), czy odzyskania zwierzchnictwa nad Prusami.

Skupiał się na wojsku - zapomniał o upadłej po wojnach gospodarce. Jego rządy to rozwój liberum veto, które na stałe zostało zasadą ustrojową oraz totalnego wpływu na państwo kilkunastu rodzin magnackich.


Augusta II i Augusta III Sasów

Pierwszy był wybitnym politykiem. - Fryderyk August byłby wspaniałym królem, gdyby jego polityczne posunięcia trafiały do celu choćby w połowie tak dobrze jak jego plemniki - powiedział o nim Norman Davies. Ponoć miał 300 dzieci.

Niestety nie był Polakiem, co bardzo wpłynęło na losy naszego kraju. Polskę traktował tylko jako poletko do realizacji swojej dynastycznej polityki: źródła pieniędzy i siły wojskowej. Ciągłe wojny całkowicie zrujnowały kraj, który już się nie podniósł z upadku.

Jego syn był takim trochę Michałem Korybutem Wiśniowieckim. Jedyne, co go interesowało, to wspaniałość jego dworu i pałacu. Bynajmniej nie tego w Warszawie, ale w Dreźnie. Czasem wpadał do Polski, podpisać dokumenty, ale w głąb kraju się nie zapuszczał. Pozostał tu natomiast na stałe - w katedrze na Wawelu.


Józefa Piłsudskiego

Jako jedyny doczekał się własnej krypty. Ponoć dwa lata przed śmiercią miał się zapytać arcybiskupa Sapiehy, czy znajdzie się jeszcze dla niego miejsce. Dostał odpowiedź, że tak, ale musi się pospieszyć.

Jego pochówek wywołał tyleż entuzjazmu, co kontrowersji. Na szczęście nie było wtedy jeszcze Facebooka, bo zapewne demonstracje pod kurią trwałyby dzień i noc. Pewnie dlatego, że:

- wielu innych wybitnych polityków, którzy również mieli swój udział w odzyskaniu niepodległości, wsadził do więzienia, gdzie byli bici i traktowani jak kryminaliści - między innymi Wincenty Witos i Wojciech Korfanty,
- nie miał nic przeciwko defraudacji pieniędzy z budżetu państwa na potrzeby kampanii własnego stronnictwa,
- gdy kampania za państwowe pieniądze nie przyniosła efektów, po prostu fałszował wybory,
- aby zdobyć władzę, zdecydował się na zamach stanu, w którym śmierć poniosło 900 osób.

Gdy dwa lata po śmierci abp Sapieha zdecydował się przenieść trumnę do samodzielnej krypty (miał dość picia wódki przez legionistów - kombatantów nad grobem swojego komendanta), na nowo wybuch konflikt o pochówek, w który zaangażowały się władze państwowe. Nie było "Dziwisz, co się dziwisz", było zaś "Sapieha warchoł" i domaganie się wydalenia arcybiskupa z kraju.


Władysława Sikorskiego

Przez cały okres rządów piłsudczykowskiej Sanacji pozostawał na uboczu, ale działał aktywnie – na przykład w latach trzydziestych apelował do Francji, aby nie udzielała Polsce pożyczki wojskowej, bo to umocni władzę Rydza-Śmigłego i Mościckiego.

Odwet wziął, gdy sam został premierem i naczelnym wodzem. Utworzył na terenie Szkocji dwa obozy internowania dla Polskich oficerów, którzy trzymali z przedwojennymi rządami. Nie wysłał ich na front. Obozy zlikwidowano dopiero w 1942 roku po interwencjach angielskiej Izby Gmin.

Wcześniej, gdy był we Francji, nie stwarzał problemów, aby walczące za Francję polskie oddziały były rozproszone po całym kraju i podlegały bezpośredniemu dowództwu Francji, zamiast tworzyć samodzielną grupę operacyjną.

Władysław Sikorski zginął w katastrofie lotniczej, wykonując swoje obowiązki. Był tak znienawidzony przez część kadry dowódczej, że jedną z hipotez był zamach zorganizowany przez... Polaków.



Oczywiście długo można prowadzić dywagacje, czy ten lub inny powinni spoczywac na Wawelu. "Haki" pewnie znajdą się i na Kościuszkę i na Poniatowskiego. Ale w sumie jaki to ma sens?