Kształcimy idiotów?

Nie od wczoraj poziom edukacji w polskich szkołach sprawia, że włos mi się jeży i nóż w kieszeni się otwiera. Nie mówię tu o pracy nauczycieli, bo wiem, że są tylko niewielkimi trybikami w wielkiej machinie Ministerstwa.

Nie mniej jednak, nauczyciel to powołanie. Trzeba czuć potrzebę i chęć do kształtowania umysłów, charakterów i często światopoglądów wychowanków. Dziś nauczyciel nie jest autorytetem, rzadko ma szacunek uczniów. Pytanie: czy to wina nauczyciela, ucznia, czy rodziców. Oczywiście, prawda leży, tam gdzie leży, jak mawia tegoroczny Srebrnousty Karpiniuk, czyli dokładnie pośrodku. Nauczyciel nie może narzekać na to, że nie jest autorytetem, bo na ten tytuł zasługuje się pracą, postawą, konsekwencją itp. (tak samo jak na szacunek). Ale jak ma na to zapracować, kiedy uczniowie za nic mają jego zdanie, uwagi i wolą nagrać na telefonie wkładanie wiadra na głowę, niż posłuchać, co ma do powiedzenia nauczyciel. A jak uczniowie mają mieć szacunek do nauczyciela, kiedy w domu, z ust rodziców słyszą narzekanie na niekompetencje kadry pedagogicznej, obwinianie jej za złe zachowanie dziecka w domu (bo przecież w szkole siedzi cały dzień i stamtąd przynosi ten wandalizm). A jak nauczyciel ma się nie wściekać na rodziców, kiedy ci, przychodząc na wywiadówki (o ile w ogóle się pojawiają), bronią zaciekle swojej pociechy, nawet jeśli ta nałoży kubeł na głowę nauczyciela.

Kiedy zaczęło się takie rozbestwienie? Moje obserwacje wskazują jasno na jeden moment- POWSTANIE GIMNAZJUM. Dlaczego akurat wtedy, moim zdaniem, nastąpiło do degradacji obyczajów szkolnych? Ano sprawa jest całkiem prosta i gdyby znali ją ci, którzy wpadli na pomysł podzieleni systemu edukacji, zastanowiliby się 3 razy, zanim podpisaliby papiery.

Początek gimnazjum to, na stary system przeliczając - VII klasa. A co się wtedy dzieje z ciałem i psychiką młodego człowieka? Jesień średniowiecza!!! Dziewczyny zaczynają poważniej interesować się chłopakami, a dokładniej seksem. Gdyby były od IV do VIII klasy w tej samej szkole, w tym samym środowisku, wśród tych samych nauczycieli i znajomych z korytarza, nie musiałyby się pucować, sztafirować, popisywać, by się pokazać. Przecież i tak każdy je zna, mają już swoją pozycję w społeczności kolegów szkolnych. Wrzucone w nowy budynek, między nowych ludzi (szczególnie chłopców i to starszych), muszą od nowa budować swoją pozycję, wywalczyć miejsce w szeregu. Jak tego dokonać? Zapalić, popić piwem (co najmniej) pomalować usta i oko, dokleić tipsy i modnie się ubrać. Bo przecież nie zaimponują chłopakom w zeszłorocznych butach bez obcasa, albo o zgrozo odrobionymi lekcjami!
Teraz chłopcy- mniejsi, wolniej dojrzewający niż dziewczyny, chętniej by poganiali za piłka niż za warkoczem (a przecież już nawet nie ma warkoczy, tylko tapiry) Chuderlaki, z których zaczynają się podśmiewać starsi. No i trzeba pokazać, że nie jest się słabym. Jak tego dokonać? Przypakować, wybić szybę na polecenie, opluć nauczyciela, pyskować na potęgę i nie dać sobą rządzić.

Oczywiście, niektórzy się uczą, a owszem. Słychać to chociażby w tramwajach i kolejkach w supermarketach. Do czego zmierzam? Podam przykład:

W kolejce do kasy w Lidlu rozmawia para gimnazjalistów.
Chłopak: Oglądałaś "Pana Wołodyjowskiego" Sienkiewicza?
Dziewczyna: Coś oglądałam, ale chyba to był "Potop".
Chłopak: No bo "Pan Wołodyjowski" to jest to, co on się potem na końcu wysadza, a "Ogniem i mieczem" to jest to, gdzie Olbrychski jest już stary i gra tego takiego starego przywódcę.. tych, no..... Jak im tam było? Kozaków chyba...
Dziewczyna: KOZAKÓW? Hahah, ale zawsze kozaki lepsze niż ku*** klapki!

Dobrze, że chociaż chłopak co nieco wie, choć nie wiadomo, czy przeczytał książkę.

Inny przykład niedouczenia, ignorancji edukacyjnej to wyniki sondażu, jaki przeprowadził Instytut Chopinowski w małopolskich gimnazjach, w ramach Roku Chopinowskiego. Pytano oczywiście o polskiego kompozytora. Ku zaskoczeniu badających, na ponad 200 uczniów, tylko 10% potrafiło DOPASOWAĆ Chopina do dziedziny sztuki, jaką uprawiał !!!!!

Zastanawiam się, gdzie leży przyczyna takiej ignorancji i płycizny intelektualnej młodych Polaków? Też miałam niedawno te naście lat, nie byłam kujonem, należałam raczej do grupy rozrywkowej ;) Ale miałam też swoje zainteresowania, koniki, w których byłam dobra. Owszem, olewałam matmę czy fizykę, ale za to zatapiałam się w literaturze holocaustu, co mnie skierowało do języka polskiego i historii.

Zaraz powiecie, że staję się zgorzkniałą starą zrzędą, która nie rozumie młodzieży. No nie rozumiem, jak można tak marnować czas i możliwości, jakie dziś mają. Ja nie miałam internetu, kablówki, mp3, a pierwszą komórkę kupiłam sobie w IV kl liceum. Może to właśnie jest problem... za dużo dobrodziejstw i młodzież nam się rozbestwiła.

Może trochę hiperbolizuję, ale wiem, że piszę o większości... niestety.