RPA: Bulungula > Port Elizabeth > Addo > Trasa Ogrodów

Bulungula: eko-wioska

Z Durbanu pojechaliśmy do Mthaty (Umtaty), miasta w regionie Transkei, z którego pochodzi Nelson Madela. Okolica bardzo ładna, górzysta. Samo miasto niezbyt za to ciekawe. Stamtąd od razu udaliśmy się do schroniska w Bulunguli, położonej na Dzikim Wybrzeżu we Wschodniej Prowincji Przylądkowej, z dala od miast, asfaltowych dróg, prądu i kanalizacji. Po dobrych paru godzinach, poobijani od dziurawych dróg przez busz, strumienie i bagna, ale cali, docieramy na miejsce, w sama porę na kolacje. Rozprostowujemy kości i ruszamy do jadalni. Serwowane są lokalne pyszności. Jest już głęboka noc, a w świetle świec wszystko wygląda rustykalnie, zbudowane i zaaranżowane zgodnie z tradycjami ludzi Khosa, dużej południowo - afrykańskiej grupy etnicznej zamieszkującej te okolice. Bulungula zresztą należy do okalającej ja wioski Khosa w 40%, to tutejsi wznieśli ja własnymi rękoma, oni tu pracują i opiekują się turystami. Sprzedają własne wyroby (ozdoby, ubrania itp.), oferują rozmaite atrakcje (tj. połów ryb, wycieczki po wsi lub do lasu z zielarzem itp.), a zysk z nich trafia w 100% do ich kieszeni. Dzięki temu wioska zbudowała szkołę, przedszkole, ma zbiorniki na deszczówkę i wiele innych tak cennych tutaj, acz prostych udogodnień. Wieś nie ma jeszcze prądu, bieżącej wody, dróg, kanalizacji, łazienek czy toalet, ale i tak mieszkańcy dumni są z postępu i z wielkim entuzjazmem dbają o schronisko. Każdego odjeżdżającego turystę żegnają czule, prosząc by o nich nie zapomnieć i polecać ich znajomym.
Zostaliśmy zakwaterowani w uroczej, tradycyjnej chatce Khosa z gliny i krytej strzechą. Ponieważ cały koncept schroniska prowadzony jest w ściśle ekologicznym duchu, tak kwatery, jak i sanitariaty zorganizowane są w niezwykle innowacyjny pomysł. Toalety nie maja bieżącej wody, używa się ziemi do zasypania nieczystości w bardzo głębokiej dziurze. Jeden prysznic to duży pojemnik z woda ogrzewana na słońcu, trzy pozostałe to tzw. prysznice rakietowe. Jest to pionowa rura, na górze pompująca wodę (deszczówkę) a na dole posiadająca mały otwór, do którego wlewa się odrobinę parafiny i podpala ja, przez co cala konstrukcja wygląda (i wydaje dźwięki) jak startująca rakieta. A woda - hura! jest ciepła (przez jakieś 7 minut, wystarczająco długo). Do oświetlenia używa się tu świec, prądu - w całości z baterii słonecznych - tylko w zasadzie do lodówek. Jest nawet mikser napędzany... przez pedałowanie zainstalowana na stale polówką roweru!
Następnego ranka ukazała nam się wreszcie w świetle dziennym Bulungula. Leży ona nad samym oceanem, nad ogromna, cudowna, szeroka piaszczysta plaża. Dookoła okalają ją zaś wzgórza, pokryte głownie trawa i krzewami (drzew jest niewiele), polami uprawnymi, a okrągłe, kolorowe domki Khosa porozrzucane są jak okiem sięgnąć po horyzont. Cos pięknego! Być może brakuje tym ludziom wszystkiego, a ich życie toczy się niezwykle skromnie, ale na pewno nie brakuje im widoków!
Całymi dniami wspinaliśmy się na kolejne wzgórza podziwiając widoki z góry, mijając stadka owiec, krów, kóz i pojedyncze osiołki czy świnie.
Mieliśmy też szczęście lepiej poznać jedna z niewielu miejscowych osób mówiących tutaj po angielsku, przemiłą dziewczynę o imieniu Kululua. Była ona na tyle mila by zabrać nas do siebie do domu i pokazać nam jak żyje. Poznaliśmy jej rodzinę, poszliśmy z nią po wodę i chrust, pokazała nam jak gotuje. Opowiedziała nam również o fascynujących zwyczajach i tradycji swojego ludu. Był to wspaniały dzień i jesteśmy niezmiernie wdzięczni, ze mogliśmy poznać tych niezwykłych ludzi z bliska. Są bardzo weseli, gościnni i niezwykli użalać się nad swoim losem.
Pobyt w Bulunguli był niezwykle cennym doświadczeniem.


Port Elizabeth i Park Słoni Addo


Z Bulunguli, po kolejnej niezwykłej przeprawie przez bezdroża, wróciliśmy do Mthaty, skąd złapaliśmy autobus do Port Elizabeth. Chcieliśmy przede wszystkim zwiedzić okoliczne, wielkie parki narodowe, ale natura uziemiła nas w mieście na 3 dni. Rozpętała się okropna wichura, a towarzyszący grad i ulewa jak z cebra zmusiły nas do przeniesienia się z namiotu do hostelu.
Poznaliśmy co prawda ciekawych ludzi, miedzy innymi gang motocyklowy z Kapsztadu, nadrobiliśmy zaległości na interenecie ale i tak byliśmy niepocieszeni, że musimy siedzieć w tych czterech ścianach niemal bezczynnie. No tak - ok, jest zima...
Wyrwaliśmy się dopiero na czwarty dzien. Postanowiliśmy zobaczyć jeden rezerwat, ten największy: Park Słoni Addo.
Jest to wielki, piękny park, gdzie udało nam się zobaczyć niezapomniane sceny z życia rodziny słoni, bawoły, antylopy i gazele, zebry, szakale oraz wiele cudownych kolorowych ptaków. Żyją tam tez lwy, tutaj juz prawie całkiem na wolności - maja bowiem wielki teren na ktorym poluja. Oprócz wspanialej flory i fauny, podziwialiśmy również przepiekane widoki okolicznych wzgórz i dalekich gór, pod koniec dnia skapanych w fenomenalnym zachodzie słońca. Kolejny niesamowity dzień!


Trasa Ogrodów


Po zwiedzeniu Addo pojechaliśmy na 1 dzień do Jeffreys Bay, niewielkiej, acz uroczej nadmorskiej miejscowości. Znów lał gęsty deszcz, wiec po nie za długim spacerze po plaży i miasteczku, udaliśmy się w dalszą drogę po tzw. Trasie Ogrodów. Jest to niezwykle malownicza 220 - kilometrowa trasa, biegnąca głównie wzdłuż wybrzeża droga krajowa nr 2 (N2), rozciągająca się pomiędzy Wschodnią a Zachodnią Prowincją Przylądkową. Zmierzając ze Wschodu na Zachód mamy po lewej stronie błękitny Ocean Indyjski, niezmierzone białe plaże i piękne laguny, a po prawej cudne Góry Outeniqua i Tsitsikamma poprzecinane zapierającymi dech w piersiach przełęczami i kanionami. Raz po raz, kiedy tylko pogoda pozwala, zatrzymujemy się i odbywamy niedługie wędrówki po tej przeuroczej okolicy. Znowu jest mokro i zimno, ale nie przeszkadza to nam w delektowaniu się bajecznymi widokami, świeżym, pachnącym mokrym drewnem powietrzem pomieszanym z delikatna morska bryza i bezkresna wydawałoby się cisza bezludnych plaż.
Na nocleg zatrzymaliśmy się u rodziny znajomego z Couch Surfing w Hartenbos, nieopodal Mosel Bay. Nasi gospodarze okazali się niezwykle gościnni i pomocni. Doradzili nam co zobaczyć, zaprosili nas na braai - czyli tradycyjny grill i pomogli nam wypłynąć w morze. W porcie w Mosel Bay wsiedliśmy na niewielka łódź znajomych naszych gospodarzy. Było to nie lada przeżycie. Opłynęliśmy wyspę fok (niewielka skała na środku zatoki z kilkutysięczną, jazgotliwa kolonia ślicznych fok) i widzieliśmy zagubionego pingwina. Niestety żadnych wielorybów, rekinów ani delfinów.
Tego samego dnia odwiedziliśmy jeszcze 'Sanktuarium Kotów' w Mosel Bay. Znajdują tutaj schronienie wszelkie wielkie koty, które właściciele schroniska wykupują od firm organizujących polowania w klatkach. Sanktuarium stwarza im najlepsze możliwe warunki, ponieważ wychowane w niewoli nie są one przystosowane do życia na wolności.
Na trasie widzimy również kolejne miejskie przedmieścia. Te bogatsze są ciągle odgradzane i chronione przed światem zewnętrznym, co ma do czynienia ze skalą przestępczości (największa w Joburgu i okolicach, w tym w Pretorii). Niemniej jednak o wiele bardziej przyjaźnie i gościnnie wydają one w miastach na wybrzeżu: już nie jak zasieki.
Biedne przedmieścia, gdzie żyje wyłącznie afrykańska ludność rdzenna, są jednak wszędzie bardzo podobne: malutkie chatki sklepane z byle czego (blachy falistej, sklepanych na płasko puszek po oleju, desek), stłoczone jeden przy drugim - nieraz na wyciągnięcie reki, z nieasfaltowanymi drogami, po których transport publiczny w zasadzie nie jeździ. Warunki życia są tu niezwykle ubogie, często na lub poniżej granicy nędzy. Prąd i bieżąca woda zostały do niektórych podprowadzone dopiero niedawno.
Każde większe skupisko ludzkie jakie widzieliśmy w RPA ma niebrzydkie centrum, wyglądające jak centrum dowolnego miasta w Europie, dzielnice przedmieść klasy średniej i bogatej, z ładnymi domami i ogromnymi willami oraz - w pewnym oddaleniu poza granicami miasta - osiedle (rdzennej) biedoty. To tutaj rząd apartheidowski zepchnął ludność rdzenną, której nawet dziś, po niemal 20 latach, wciąż niezwykle ciężko się stąd wydostać i w jakikolwiek sposób polepszyć swój byt. Widok tych slumsów porusza do głębi.

ZAPRASZAMY NA NASZĄ STRONĘ:

www.mclong.webs.com